‘De koffie loopt’ sportiever gaat het vandaag niet worden!!!
Schrijver dezes is vanmorgen behoorlijk stram en stijf uit bed gekomen!
Gisteren (donderdag 28 augustus) kwam er een einde aan de tien-daagse-dam-expeditie die uitkomst moest bieden wie zich, een jaar lang, de beste algemene dammer, alsook de beste vrouwen-dammer van Nederland mag noemen!

Schrijver dezes gaat zich vandaag absoluut overgeven aan ‘het nieuwe roken’ (= stilzitten; men moet meer bewegen!) Iets waar menigeen geen oog voor heeft!
Ga er maar gerust vanuit dat nagenoeg iedereen, die gisteren het tijdelijke Dam-Walhalla (Sportcentrum Drachten) verliet, opgetogen was!
De knotsgekke, sensationele ontknoping was pure dampropaganda!!!

Maar . . ., waar eenieder dan (begrijpelijk) geen oog voor heeft, is het feit dat alles weer in originele staat terug moet worden gebracht!!
Dus was de organisatie, met hulp van familie en bekenden, nog uren bezig met het opruimen van honderden meters kabels, 50 stoelen, 25 tafels en alles wat de speelzaal en analyse-ruimte zo mooi aankleedde!
Uw penneleur was gisteravond pas om 9 uur thuis, toen was echter een gedeelte van de opruimploeg nog met de vrachtwagen onderweg naar Oerterp en Heerenveen om daar alles ook weer uit te laden!

Dat dit moet gebeuren weet men natuurlijk van tevoren, en het is ook helemaal niet erg, maar het is wel de reden dat de (digitale) pen vandaag zeer waarschijnlijk niet al te vlot te keer zal gaan!
Het zij zo.

Koers . . .

Het Nederlands Kampioenschap Dammen Algemeen 2025 was voor de meesten, voor aanvang van de laatste ronde, een gelopen koers!
Niemand leek er rekening mee te houden dat er een ex aequo (wat betreft de eerste plaats) uit zou kunnen rollen, wat wel bij ‘de vrouwen’ aannemelijk leek!
In dergelijke gevallen moet dan een barrage (verlenging) uitkomst bieden omtrent de eerste plaats!
Toch was het niet ondenkbaar dat, zoals men de laatste ronde ‘inging’, de nummers 1 en 2 gelijk zouden eindigen én ’theoretisch’ ook de nummer 3 nog kans had op de (gedeelde) eerste plek!

Laten we de laatste-ronde-partijen er maar eens bij pakken:

Rick Hakvoort – Luuk Terweijden:
De opening verliep nog redelijk beheerst, maar dan komt hét moment dat één van de twee zich niet in kan houden!
Ditmaal ging wederom Hakvoort ‘op avontuur’/de aanval in; en ook deze keer ‘dwars door het centrum’!
Dit soort manoeuvres hebben we dit toernooi opmerkelijk vaak gezien; het biedt kansen aan zowel de aanvaller als de verdediger.
Zo ook in deze partij, tenminste dat wil het tijdens de partij ‘meelopende’ computer-analyse-programma, met de naam Kingsrow (ja, je leert zo ongemerkt toch best wel veel tijdens zo’n toernooi!), ons tenminste doen geloven!
Eerst schijnt Terweijden een goede kans hebben gekregen (en gemist) en later kon Hakvoort de partij naar zich toe trekken en even later ook weer niet!!
Maar we hebben hier te maken met de menselijke maat (en gelukkig niet met Little Britain’s: The computer says no . . .!) en die kwam uit op: 2-0.

Martin Dolfing – Ron Heusdens:
‘Met alle respect’ (en let op, wanneer mensen zoiets zeggen, dan volgt er gegarandeerd een belediging!!), twee oud-gedienden (valt mee toch?) met een ‘heel ander verhaal’!
Heusdens werd op het allerlaatste moment ingevlogen en Dolfing vloog na bijna 15 jaar ineens ook ‘in’!
De overeenkomst tussen beide is dat ze éénmaal Nationaal Kampioen zijn geweest; Ron in 2008 en Martin nog langer geleden, namelijk in 2002!
Op de partij mag het predicaat ‘onderhoudend’ worden geplakt; de finesse waarmee (met alle respect) de oudste NL-kampioen (2002) de jongste (2008) te grazen nam was verrassend te noemen: 2-0.

Jitse Slump – Martijn van IJzendoorn:
Eigenlijk doet het een beetje pijn om deze twee geweldige wapenbroeders ineens een onderlinge partij te zien spelen, in de laatste ronde van zo’n toernooi, terwijl ze kansloos voor ‘het podium’ zijn, laat staan voor de titel!
Vrijwel altijd zijn de confrontaties tussen beide heren spannend en ook nu zag het er allemaal veelbelovend uit, toen echter de stand vlak voor de 30ste zet geneutraliseerd werd was de spanning er, zeker voor de toeschouwers, uit.
Daarna werd er minder fel gestreden en, alhoewel de eindstand op het bord nog wel grappig was, werden de punten dus gedeeld: 1-1.

En dan . . .?

En inderdaad, dan komen we aan bij de partijen waarin om het eremetaal werd gestreden!
Wouter Sipma – Alexander Baliakin:
De op ‘brons-koers-varende-mamoetdenker’ trof het niet met zijn gmi-tegenstander, die met een overwinning zelf ook nog ‘op het podium’ terecht kon komen!
De openingszet van De Sip (1. 33-28) riep de vraag op of beiden misschien de laatste (partij-analyse-)boeken van Ton Sijbrands ’tot zich hadden genomen’ (waarin die openingszet veelvuldig voorkomt)?
De Bal wilde er per direct niets van weten (1. 18-22) en voer een geheel andere koers, welke uiteindelijk toch terecht kwam in het, door Sijbrands in zijn vooral boeken besproken: Hollands Klassiek!
Maar ook snel daarna ontstond er wat chaos op het bord, met wederzijdse elk één dam; toen beiden op weg gingen naar een tweede was de vrede snel daar: 1-1.
Het brons voor Alexander Baliakin was een feit!

Simon Harmsma – Wouter Ludwig:
Voorafgaand aan de partij was de grote vraag bij de dam-volgers: “Doet Simon echt een gooi naar de titel, of koestert hij het zilver”!
Met andere woorden, gaat Harmsma vol voor de winst of speelt hij op safe?
Na het zien van de eerste zetten, en vooral ook het verloop van de partij, leek de witspeler toch vooral zijn zilveren medaille te omarmen! Misschien begrijpelijk, ook gezien het rating-evenwicht tussen beide combattanten, maar toch ook een gemiste kans!

Bemoedigend klonk het na afloop: “Jouw tijd – Simon – komt nog wel”; uit ervaring weten we echter dat juist dát geen wet van Meeden en Perzen is!!
Veel vaker komt het voor dat een sporter op jonge leeftijd bijna de top van Olympus heeft bereikt, er uiteindelijk nooit komt; én mogelijk ook nooit meer de kans krijgt!!
De partij leek in het eindspel misschien nog een kansje te bieden aan Harmsma, maar Ludwig weet in dergelijke situaties heel goed het hoofd koel te houden: 1-1.
Het zilver voor Simon Harmsma, tenzij . . .

Gerlof Kolk – Jan Groenendijk:
We weten nu dat Groenendijk genoeg aan één punt heeft, om zijn nationale titel te prolongeren, maar dat wist Jan bij de start van de partij natuurlijk nog niet!
Normaal gesproken zou het rating-verschil van 200 punten (in het voordeel van Groenendijk) een garantie zijn op ‘het gaan voor de overwinning’ door de wereldkampioen!
Maar ja, de mogelijke kans (zoals iemand in de EHBO-kamer zei) “dat een puntendeling, voor Jan, waarschijnlijk ook wel genoeg is” speelde ongetwijfeld ook mee in deze partij!

Daarnaast geldt in de damwereld één belangrijke wet . . .: Er bestaan geen slechte dammers!!
Akkoord, de één mag wat meer succesvol zijn dan de ander, maar een slechte dammer bestaat niet, want iemand die niet goed na kan denken (en dat is toch in de edele damsport een eerste vereiste) gaat niet dammen!
Zou dat de reden zijn voor de tanende aantal leden?
Soit.

Afijn, lange tijd bleef de strijd in evenwicht, maar (zoals altijd) werd het op een bepaald moment toch precair.
Na zo’n 35 zetten leek Groenendijk concreet voordeel te hebben, maar Kolk liet zien dat hij ook best wel actief was in deze strijd, en dat mondde uit in een wederzijdse dam (en elk nog zes schijven).
Door de enorme reikwijdte van dammen worden de mogelijkheden dan verveelvoudigd!
Hoe het ook zij, uiteindelijk wist Jan de winst op het bord te krijgen; doch deze was onreglementair!!!
Er schijnen beelden van te zijn, en de scheidsrechter stond er bovenop(!), maar, geheel volgens de geldende regels, werd de fout hersteld en was de remise snel daar: 1-1.
Voor de vijfde maal op rij was Jan Groenendijk Nederlands Kampioen Dammen Algemeen!

De kampioen gefeliciteerd en nu snel over naar het Nederlands Kampioenschap Dammen voor vrouwen . . .!

Foto’s: G. van Dijk