Goed veertig jaar geleden was Frits van Turenhout (hij leefde tussen 1913 en 2004) een bekende Nederlandse journalist.
Hij was als radioverslaggever iemand die vooral de voetbal- en toto-uitslagen bekend maakte!
Zijn bijnaam was ‘Mister-null-null’; het was vooral de manier waarop hij de uitslag van een doelpuntloze voetbalwedstrijd bekend maakte.
Met een wat bekakte en duidelijk gearticuleerde “nul-nul” werd hij wereldberoemd (in Nederland dan)!
Natuurlijk komt zo’n uitslag eigenlijk niet voor tijdens damwedstrijden; eigenlijk niet nee, maar het kan wel . . .!?!
Watskeburt?!
Voordat ik (Tjalling van den Bosch) ‘los ga’ over dit voorval, wil ik vooraf even duidelijk stellen dat ik dit op persoonlijke titel doe!
Dus niet vanuit de toernooi-organisatie, of de scheidsrechters, of de spelers of wie dan ook: HELDER (hoop ik)!
Ik zat vandaag (donderdag 21 augustus), in het niet ongezellige café-gedeelte van Sportcentrum Drachten, te kijken naar de live-beelden vanuit de speelzaal.
De camera stond al enige tijd ingezoomd op de partij Terweijden-Dolfing.
Terecht, want daar stonden maar liefst twee dammen op het bord en de witspeler (Terweijden) had één schijf meer (11 om 10)!
Het bleek helaas allemaal minder spectaculair dan dat het in eerste instantie leek!
Vrijwel direct gingen beide dammen weer van het bord en dat kostte Luuk een schijf en dus bleef er, na 29 zetten, een volkomen gelijkwaardige 8-om-8 over!
Ik bleef nog even zitten kijken (want wat was die overgebleven stand waard?) en zag tot mijn stomme verbazing dat beide spelers elk nog twee zetten deden en vervolgens remise overeenkwamen!!
Althans, dat was voor mij duidelijk zichtbaar, dacht ik; de handen werden tenminste geschud en de klok stilgezet (er was natuurlijk geen ondersteunend geluid bij)!
Vanwaar mijn verbazing?
Wel . . ., ik zag op de (op het scherm ook afgebeelde) notatie dat er nog maar 31 zetten waren gedaan, terwijl de minimum-eis (van gespeelde zetten) toch echt 40 is!!!
Ik vond het allemaal wat raar (maar ja, wie ben ik?).
Vlak voordat ik naar de speelzaal zou lopen, om mijn licht op te steken over deze situatie, zag ik dat Terweijden en Dolfing even met elkaar babbelden; vervolgens de wedstrijd-klok weer ‘aan’ drukten en (schuldbewust?) elk nog een 9-tal zetten produceerden en deze natuurlijk ook noteerden!
Ik ben zeer zeker niet een deskundige wat betreft de “statuten en reglementen” (zoals judo-reus Anton Geesink zo fraai kon brommen), maar ik had wel direct het idee dat dit niet helemaal klopte!
Ook weet ik één ding zeker: De ‘klok uitzetten’ betekent dat de partij is afgelopen, dus begreep ik het eventjes niet (en dat hoeft ook niet).
Vrij snel hierna ‘draaide’ de camera naar een andere partij!
Afijn, toen toch maar even poolshoogte gaan nemen in de (overigens fraai aangeklede) speelzaal, maar alles was daar op het eerste gezicht pais en vree!
Dat verbaasde me wel, want letterlijk de hele wereld had het hele schouwspel live meegekregen!?!
Het zal allemaal wel, dacht ik toen; echter . . .?
VAR. . .
Of arbiter van dienst Gerrit Klaseboer tijdens dit voorval alles direct heeft meegekregen weet ik niet, maar De VAR liet geen ruimte voor een andere interpretatie; de 40 zetten waren niet gehaald!!
Later bleek dat de arbiter en de als bezoeker aanwezige tweede arbiter, behoorlijk met de hele situatie in hun maag zaten!
Wat was het geval?
Eerst weer even voor de duidelijkheid: De toernooiorganisatie houdt zich buiten de hele discussie die nu is ontstaan.
Niet dat men zich probeert te verschuilen, maar men wil (en mag) zich niet met scheidsrechterlijke zaken bezighouden!
Natuurlijk zijn er nu allemaal figuren die menen zich te moeten laten gelden in woord en gebaar, maar helaas waren deze mensen niet aanwezig in de speelzaal (en ook niet in de buurt)!!
Vaak vergeten deze mensen, in hun impulsiviteit, dat je op dit niveau er vanuit mag gaan dat de spelers de reglementen kennen en zich daarnaar gedragen!
Het dilemma voor het arbitrale duo is: “Moeten wij ons formeel opstellen” (en dus de partij ‘een 0-0’ geven) of moeten we ruimte geven aan de niet formele weg“?
Met andere woorden “alles door de vingers zien”!!
Die laatste ‘niet formele weg’ heeft voor een serieuze scheidsrechter nogal wat bezwaren!
1* Hoe moet er gereageerd worden naar de andere deelnemers wanneer zij vragen waarom het reglement in deze niet gevolgd is!?!
2* Waar ligt de grens, wanneer men dit voorval door de vingers ziet?
Stel: Een dammer is ‘vol in beeld’; zijn tegenstander is even aan de wandel.
Dan ziet iedere tv-kijker dat er een zet wordt gedaan, die vervolgens weer terug wordt genomen!
Even wordt er met een andere schijf een zet gedaan!
Niemand heeft het meegekregen, de scheidsrechter niet, de tegenstander niet, behalve allemaal tv-kijkers!?!
Dient deze overtreding dan te worden bestraft en zo ja, waarom dan het geval Terweijden-Dolfing niet?
21ste eeuw . . .
Het zijn van die zaken beste lezers (m/v) waar ik voor mezelf nog niet uit ben, maar dat niemand deze hele situatie heeft gewild is wel duidelijk, maar ja, we leven in de 21ste eeuw en dus moet alles transparanter en zichtbaarder worden (en hoe daar dan weer mee om te gaan?)!
En wat heden ten dage ook heel gevoelig ligt is match-fixing; niet dat ik de beide dammers hiervan beschuldig (ik denk dat het ze allemaal is overkomen), maar ook vanuit de media en bij het NOC*NSF, maar ook bij justitie ligt dit soort zaken uiterst gevoelig.
Het wachten is op een dammer die voorafgaand aan een partij een remisevoorstel van zijn tegenstander krijgt en deze dan aanklaagt vanwege dat match-fixing!
Natuurlijk weten wij dammers maar al te goed dat remise-afspraken voorafgaand aan een partij zo oud is als Metusalem, maar ik ben bang dat we ons daar zo langzamerhand niet meer achter kunnen verschuilen!
Big brother is watching you . . . (wen er maar aan)!!!
Overigens vind ik zowel Luuk als Martin heerlijke mensen alsook de beide scheidsrechters Gerrit en Gerben zijn prima kerels, maar ik snap dat de laatste twee het er erg moeilijk mee hebben.
En de hele ongewilde toestand gaat beide dammers natuurlijk ook niet in de koude kleren zitten!
Dat zowel Terweijden en Dolfing, om wat voor reden dan ook, niet helemaal helder waren (tijdens dit incident) is misschien begrijpelijk, maar we zijn hier wel met topsport bezig (althans dat pretenderen we) en op dat niveau worden de reglementen (terecht) nauwkeurig gehanteerd!
Bij mij overheerst vooralsnog de gedachte dat je jezelf als sport serieus moet nemen en dat je als arbiter niet anders kan dan wat er thans besloten is!
Of moeten we dammen als iets sjofels beschouwen en alles een beetje op smoezelige manier afhandelen?
Foto’s gemaakt door G. van Dijk